Links, parkland, heathland: czym różnią się pola golfowe?


Odpowiedź w 20 sekund

Links leży nad morzem, na piasku: twardo, wietrznie, prawie bez drzew. Parkland to pole w głębi lądu, zielone, miękkie, między drzewami. Heathland stoi pośrodku: piasek, wrzosy i sosny. Od typu pola zależy, jak piłka leci, jak się toczy i jakim uderzeniem dojdziesz do flagi.


Wrzesień, Sobienie. Pan Jarek wraca z tygodnia w Szkocji i od progu macha mi kartą wyników. „Kuba, ja u nas gram 95. Tam zagrałem 118. Sto osiemnaście! Ta sama siódemka, te same ręce.” Pytam, jak grał do greenów. „Normalnie. Wysoko, na flagę. Tylko że piłka albo odlatywała z wiatrem dwa fairwaye w bok, albo spadała na green. I odbijała się jak od parkingu.”

No właśnie. Pan Jarek pojechał na links ze swoim golfem z parku. Wysoka piłka, miękkie lądowanie, flaga jako cel. U nas to działa. Nad Morzem Północnym wiatr robi z taką piłką, co chce, a ziemia jest twarda jak klepisko.

„To co, tam się gra jakoś inaczej?” Inaczej. Tam piłkę się toczy. Sto metrów do flagi miejscowy zagra siódemką po ziemi, a nie wedge’em pod chmury.

Pole się do Ciebie nie dopasuje. Dobry golfista zmienia kolory jak kameleon: inne pole, inna gra. Tylko najpierw musi wiedzieć, na czym stoi.

Links: golf po ziemi

Links to najstarszy rodzaj pola. Pas piaszczystej ziemi między plażą a polami uprawnymi. Nic nie chciało na nim rosnąć, więc Szkoci 600 lat temu zaczęli tam grać. Piasek pod spodem oznacza twardy, szybki fairway. Morze obok oznacza wiatr. Drzew prawie nie ma. Są za to wydmy, wysoka trawa i małe, głębokie bunkry. Czasem wychodzi się z nich bokiem albo do tyłu.

Takich pól jest mało. Autorzy książki „True Links” naliczyli ich na całym świecie 246, z czego ponad 200 leży w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Na linksach gra się The Open, najstarszy z wielkich turniejów. Każde pole, które go gości, to links.

Co to zmienia w grze? Piłka po lądowaniu toczy się 20, 30 metrów dalej niż u nas. Wysoki strzał to prezent dla wiatru. Dlatego na linksie grasz nisko i lądujesz przed greenem, a resztę robi ziemia. Putter z 20 metrów spoza greenu to tam normalne zagranie, a nie obciach.

Sobienie Królewskie, gdzie uczę od marca do listopada, to pseudolinks. Wygląda jak links, tylko morza obok nie ma. Piaszczysty grunt, wysokie trawy, pofalowany teren i wiatr znad Wisły. Po pierwszą lekcję wiatru nie musisz lecieć do St Andrews. Kawałek Szkocji mamy 45 minut od Warszawy.

Parkland: golf w powietrzu

Parkland to pole, jakie znasz z telewizji w kwietniu. Augusta National, gospodarz Masters, jest najsłynniejszym przykładem: trawa jak dywan, szpalery drzew, stawy, kwiaty. Parkland leży w głębi lądu, na cięższej, żyźniejszej ziemi. Trawa rośnie gęsto, fairway jest miękki, a green przyjmuje piłkę jak poduszka.

Tu grasz górą. Piłka ma dolecieć, spaść i stanąć. Liczy się carry, czyli to, ile leci w powietrzu, bo po lądowaniu przetoczy się najwyżej kilka metrów. Drzewa osłaniają od wiatru, ale zabierają margines. Krzywy drive na linksie leży w trawie. Krzywy drive w parku leży za dębem.

W Polsce najczęściej zagrasz na polu parkowym albo bardzo do niego podobnym. Dlatego większość z nas uczy się golfa „na wysoko”. I dziwi się, kiedy pierwszy raz trafia na twardą ziemię i wiatr.

I teraz mit. „Links to każde pole nad morzem.” Nie. Pebble Beach w Kalifornii leży na klifach nad Pacyfikiem i ma „Links” w nazwie. Rasowym linksem nie jest, bo nie stoi na piasku. O typie pola decyduje ziemia pod stopami, a nie widok z tee. Piasek daje twardo i szybko. Glina daje miękko i wolno.

Heathland i reszta rodziny

Heathland to wrzosowisko. Pole w głębi lądu, ale na piasku, więc gra się na nim twardo i szybko, prawie jak na linksie. Zamiast wydm są wrzosy, kolczaste krzaki i sosny. Najsłynniejsze leżą pod Londynem, w hrabstwach Surrey i Berkshire: Sunningdale, Walton Heath. Wrzos wygląda niewinnie, a trzyma kij mocniej niż nasz rough. Piłka, która w niego wpadnie, wychodzi wedge’em na fairway i ani metra dalej. Więcej o takich decyzjach: Wysoka trawa: kiedy odpuścić atak na green?

Są jeszcze trzy typy, o których usłyszysz. Pole pustynne, jak w Arizonie czy Dubaju: zielone wyspy trawy między piaskiem i kamieniami. Każdy strzał musi dolecieć z wyspy na wyspę. Pole górskie, gdzie raz grasz z tee w przepaść, a raz pod ścianę. Ten sam kij leci raz 20 metrów dalej, raz 20 bliżej. I pole typu resort, budowane przy hotelach. Szerokie fairwaye i mało kłopotów, żeby gość wrócił za rok.

Na polu usłyszysz też słowa, których tu nie ma. Zebrałem je w jednym miejscu: Słownik golfa dla początkujących

Nie musisz znać wszystkich nazw. Wystarczą dwa pytania przed pierwszym tee: czy ziemia jest twarda, czy miękka, i czy wieje. Twarda i wieje? Grasz dołem. Miękka i cicho? Grasz górą. Resztę dopowie Ci pierwsze dziewięć dołków.

Trzy błędy na nowym polu

1. Jeden strzał na każdą okazję. Wysoki wedge na flagę, bo tak grasz u siebie. Sprawdź: co zrobiła pierwsza piłka po lądowaniu na greenie? Stanęła czy uciekła 15 metrów? Jak uciekła, od następnego dołka lądujesz przed greenem.

2. Walka z wiatrem siłą. Wieje w twarz, więc machasz mocniej. Mocniejszy zamach to więcej rotacji i jeszcze wyższa piłka. Sprawdź: czy wziąłeś dwa kije więcej i zamachnąłeś się spokojniej? Pod mocny wiatr siódemka doleci tam, gdzie zwykle dziewiątka.

3. Flaga zamiast środka. Na obcym polu nie wiesz, co jest za greenem. Sprawdź: czy przed rundą obejrzałeś mapę dołków albo zapytałeś w recepcji o trzy najtrudniejsze? Pięć minut rozmowy oszczędza pięć piłek.

Ćwiczenie: niski strzał na zawołanie

Na range’u weź siódemkę i 20 piłek. Pierwsze 10 uderz normalnie i zapamiętaj wysokość lotu. Do kolejnych 10 zmień trzy rzeczy. Piłka przy tylnej stopie. Dłonie na wysokości przedniego uda, tak żeby shaft pochylał się do celu. Zamach na trzy czwarte i niski finisz: ręce kończą na wysokości pasa, długie i wyciągnięte do celu. Niski strzał to niski finisz. Nie uderzaj mocniej. Piłka ma wystartować wyraźnie niżej i potoczyć się po lądowaniu.

Po czym poznasz, że jest dobrze: 7 z 10 piłek leci wyraźnie niżej niż w pierwszej serii, mniej więcej na połowie zwykłej wysokości, i toczy się dalej. Kontakt jest czysty, bez kopania ziemi przed piłką. Jak piłka dalej leci wysoko, sprawdź finisz. Prawie zawsze ręce uciekły w górę.

Gdzie przećwiczyć to na trawie i na wietrze? W Sobieniach, na treningu indywidualnym. Wychodzimy na pole i gramy nisko tam, gdzie naprawdę wieje.


Dzięki, że doczytałeś. Wpisz e-mail, a od razu wyślę Ci za darmo rozdział mojej książki „Dobry Strzał”: Jak trenować? Potem raz w tygodniu dostaniesz ode mnie konkret prosto z lekcji: technika, trening i gra na polu. Czyta to już ponad 2000 golfistów.